Kilka dni temu poznałam arcyciekawą osobę. Nie dość że mądra, oczytana, wrażliwa i utalentowana to jeszcze mnie chwali. Czy może być większa frajda? No nie może.

Zaproponowałam, by we wrześniu wzięła urlop i przyjechała.

- Ale wiesz, ja jeszcze nigdy nie latałam. Jak nie przymierzając Kim Dzong Il.

Pierwsze co pomyślałam - pięknie powiedziane. A zaraz potem, że każdy ma swojego Kima.

Ja też mam.

I dobrze wiem, jak trudno jest zabić Kima, nawet jeśli już nie żyje.

Mój wypycha mnie bez przerwy w nowe miejsca. Sączy do ucha, że gdzieś tam jest lepiej. Każe zbierać manatki i szukać wciąż od początku. Być stale w drodze i na wiecznym głodzie.

Stary, dobry Max Ehrmann powiedział: " ...chciałbym, by przestała mnie nurtować uporczywa i wszechogarniająca potrzeba bycia gdzieś indziej, bo przecież radość mieszka wewnątrz człowieka, jest obecna w każdym z nas."

Jemu się udało, całe życie spędził w małym Terre Haute i tam umarł. Chyba szczęśliwy.

Zanim spytam o waszych Kimów, tych pokonanych i tych, co wciąż żyją, jeszcze jeden cytat: Konstandinos Kawafis

Miasto.

(...)
Nowych nie znajdziesz krain ani innego morza.
To miasto pójdzie za tobą. Zawsze w tych samych dzielnicach
będziesz krążył. W tych samych domach włosy ci posiwieją.
Zawsze trafisz do tego miasta. Będziesz chodził po tych samych ulicach
Nie ma dla ciebie okrętu - nie ufaj próżnym nadziejom - nie ma drogi w inną stronę.
Jakieś swoje życie roztrwonił w tym ciasnym kącie, tak je w całym świecie roztrwoniłeś.