Moja wyobraźnia mnie męczy bo tworzy teoretyczne światy, z którymi potem się zmagam naprawdę. Choćby dziś. Coś tam huknęło za oknem, pewnie jakiś gaźnik starego Punto, jakich wciąż pełno we Włoszech a ja już snuję w swojej głowie historię wojenną. Co tam historię, epopeję snuję, z ogniem wpełzającym przez okna, z krzykami rannych sąsiadów, z wątkiem romansowym, oczywiście, ale także psychologicznym: bohaterskimi czynami nie generała, co tuż za ścianą w cichości gabinetu pucuje codziennie swoje ordery a Giovanniego z naprzeciwka, delikatnego i czułego, outsidera o długich smukłych palcach i nieśmiałym uśmiechu, który nagle zdobywa się na niezwykłe, prawdziwe męstwo i popełnia czyn odważny i niebezpieczny, grożący śmiercią, kalectwem lub banicją.

A przy okazji dopada mnie filozoficzno - praktyczne pytanie. Bo gdy tak sobie hasam po dzikich łąkach swojej wyobraźni, zastanawiam się nad kwestią uniwersalną. Co zabrałabym z domu, gdybym miała na to dziesięć minut i małą torbę podróżną? I świadomość, że cała reszta, pozostawiona w mieszkaniu przepadnie na zawsze, zmieciona wojenną pożogą.

Książki? Ale które? Wiersze Apollinaire`a? Powieści Eco? Munro? A może Antologię Spoon River? Lub coś Baumana? A co z całą resztą, która zajmuje tyle półek? Czy one są gorsze?

Zdjęcia? Czyje? Swoje czy dzieci?

Laptop? Chyba tak.

Obraz? Który? Tę grafikę z Hereford? Czy może ten mały pejzaż morski? A może botaniczne rysunki Andrea Mattioli?

A co z tym pudełkiem, w którym jest wszystko, co ważne i nieważne, mój śmietnik życiowy? Bilet na koncert Cohena w Poznaniu w 1984. Bilet miesięczny na autobusy ateńskie. Rysunki Marty. Rachunek za nocleg w Coimbrze. Diabeł namalowany na płytce łazienkowej przez Dymitra. Stare notesy z telefonami ludzi, których imion już nie kojarzę. Pudełko zapałek kupione na targu w Brukseli. Szare kamyki z jakiejś greckiej plaży. Nienoszone od dawna okulary. Listy.

Ciekawe. Nie pomyślałam o paszporcie, aktach notarialnych, polisie na życie, świadectwach i dyplomach, ładowarce do telefonu, ubraniach, kosmetykach, puszkach tuńczyka i kluczach.

Dla kogo sytuacje ekstremalne są bardziej łaskawe, dla tych sentymentalnych czy bardziej praktycznych? Dla tych co myślą o cukrze czy dla tych, co wybiorą rodzinną fotografię? Co w takich momentach jest najważniejsze? Ziemniaki i baterie do latarki czy karton uczuciowych rupieci bez wartości. I wreszcie co zostaje w rękach, gdy przejdzie wojenna zawierucha?

Nie wiem. Na ten temat moja wygadana wyobraźnia milczy.