Jak wiadomo, nic tak nie nudzi, jak niekończące się opowieści znajomych o ich wakacjach w tropikach, ich cudownych kotach i utalentowanych dzieciach. Zwłaszcza zdjęcia z wakacji wywołują u mnie napady paniki: zmarszczone od południowego słońca, niezidentyfikowane twarze, schodząca płatami skóra, wielbłądy i nieśmiertelne :"a to jest właśnie Kazik z rodziną".

Dzieci, cudze i własne, zwłaszcza gdy dorosną i przestają przynosić z przedszkola świńskie wierszyki też tracą na atrakcyjności. Tym bardziej, że im stają się większe i bardziej samodzielne, tym większe zaczynają stwarzać zagrożenie w postaci demonstrowania własnych, wakacyjnych fotek.

No dobra. Dziś napiszę o moim pierwszym kocie, chcecie? Nie? To posłuchajcie...

/zieew.../

...bo ponoć kilka dni temu był dzień kota. Zabawne. Zastanawiam się, jak świętuje się takie wydarzenie. Przecież koty i tak zawsze dostają to co chcą, bez względu na to czy to Dzień Matki, Barbórka czy Święto Zmarłych.  Czym więc możemy je zaskoczyć? Nawet rozebranie się do gołego i wysmarowanie ciała walerianą nie poruszy ich zblazowanego, pogardliwego wzroku - w każdym razie jestem pewna, że moimi to by nie wstrząsnęło.

Wracając do mojego pasjonującego...

/zieew../

...tematu. Ten pierwszy w życiu kot pojawił się u Gwiazdora domu, w wynajmowanym pokoju w Bydgoszczy. Został znaleziony zimą na ulicy. Niestety, nie pamiętam jego imienia, zresztą imię ma tu wartość wyłącznie sentymentalną. To były czasy, gdy nawet kotom się nie śniło, że istnieje gdzieś w świecie coś takiego jak kocia karma w kształcie myszek i żwirek do sikania, który zbryla się w regularne, wprost stworzone do zabawy kulki.

My piasek przynosiliśmy ze znajdującej się nieopodal piaskownicy a po kocie żarcie stałam w kilometrowej kolejce w sklepie rybnym na Gdańskiej, by w końcu, po dojściu do lady, poprosić o pięć szprotek bo brak lodówki wykluczał robienie zapasów - choć znałam ludzi, o czym za chwilę, którzy mieli alternatywne sposoby na przechowywanie żywności. Piasek z piaskownicy był mokry i śmierdział po jednym dniu więc wymyśliliśmy sobie, że będziemy go suszyć w piekarniku. Choć  mieszkanie było typową, komunistyczną komunałką, ze wspólną kuchnią, łazienką i czterema pokojami zajętymi przez cztery rodziny nie przyszło nam do głowy, że nasze kulinarne wyczyny mogą kogoś urazić. Wręcz przeciwnie.

Mieszkali z nami:

- wiecznie nawalony Gwiazdor, zakochany nieszczęśliwie w sąsiadce Hani, który jednak żył przykładnie ze swoim oficjalnym narzeczonym Kokotem, spieniężając wspólnie majątek pokoleń Gwiazdorów i który po każdym spieniężeniu urządzał orgie, podczas których tarzanie się nago w papierowych dziesięciozłotówkach było tylko wstępem do prawdziwej zabawy

- my i od czasu do czasu nasi znajomi, manifestujący swój bliski związek z Bobem Marleyem wydzierganymi na szydełku czapkami przez ich nieświadome niczego babcie, dla których trawa to było, co jadły kury na podwórku

- Hania ze swoim fioletowym od denaturatu mężem, który nocami sikał do szafy z ubraniami, bo po ciemku, wiadomo, łatwo się pomylić a poza tym każdy wie, co te wieczorne piwa potrafią zrobić z człowiekiem

- no i ta rodzina ze wsi, która raz w miesiącu przywoziła stamtąd zapas mięsa i z braku lodówki trzymała je w kuchni w misce z wodą, dodam niezmienianą do następnej dostawy, na co nawet Gwiazdor, człowiek nawykły do rzeczy obrzydliwych reagował pawiem.

Nasze cotygodniowe kocie wypieki były więc niczym rozkoszne dziecięce zabawy w piaskownicy bo na tle tego dostojnego grona i tak wydawaliśmy się nudni, konserwatywni i pozbawieni ekstrawagancji. Po tamtych doświadczeniach mogę powiedzieć jedno: żaden z tych wszystkich nowoczesnych żwirków o konsystencji pereł, z zapachowymi pudrem w opalizujących barwami różu i błękitu nie może równać się do naszego wypalanego godzinami piasku. To było po prostu czyste złoto.

Kot był czarny i nie powiem, sympatyczny. Uwielbiał skakać na klamkę, co w końcu doprowadziło do naszego rozstania. Tak naprawdę to na tę klamkę zaczął skakać, gdy kiedyś ktoś pineską przypiął za ogon szprotkę do drzwi - nie znam nazwiska tego drania - i od tego dnia kot przestał jadać z miski. Siadał pod drzwiami i darł się, zmuszając nas do zachowań nagannych i kulturowo nieakceptowalnych - do przypinania ryb...

/oooo!../

...martwych ryb, proszę się uspokoić - do zabytkowych, secesyjnych drzwi Gwiazdora. W końcu pewnego dnia kot poznał mechanizm działania klamki, zawisł na niej, otworzył sobie i spieprzył do lepszego, wolnego życia, gdzie, mam nadzieję żył długo i szczęśliwie, o ile wcześniej nie zdechł z głodu, polując na rzecz nieistniejącą w przyrodzie, czyli wiszące głowami do ziemi szproty.

Ale zanim uciekł, uratował nas, Gwiazdora i całą resztę tego doborowego towarzystwa przed spłonięciem jak szczapki.

/zieeew...zieeew../

Żelazko od mojej babci było porządne, przedwojenne i ciężkie, z żeliwną okrągłą podstawką. To było żelazko, które służyło do prasowania: nie pluło wodą, nie buchało w twarz parą i nie mrugało zawistnym okiem. Było bezkompromisowe: gdy się je włączyło do prądu, za pomocą kabla w brązowej, bawełnianej koszulce to grzało i grzało i grzało, do czerwoności i nie przestawało, dopóki kontakt z ebonitu tkwił w gniazdku. Żelazko, z braku miejsca stawiałam na drewnianej podłodze i mogło się tak zdarzyć, owszem, nie przeczę, że wychodząc zapomniałam je wyłączyć.

I właśnie wtedy ten bohaterski, bezimienny kot zaczął jak wściekły rzucać się na drzwi, mimo braku ryby, celem, oczywiście, ucieczki. Hania w tym czasie była w kuchni, przypuszczam, że musiało to być zaraz po dostawie świeżego mięsa ze wsi, bo w przeciwnym razie zielona zupa z muchami w środku nie pozwoliłaby jej na trzeźwe reakcje. Domyśliła się, że za naszymi drzwiami dzieje się jakiś dramat i, to było z jej strony mistrzowskie połączenie logiki i zimnej krwi, wyłączyła bezpiecznik. A potem, za jakiś czas znów go włączyła a ponieważ kot znów wpadł w szał, definitywnie wykręciła korki.

Proszę nie spać...

...bo chyba się wzruszyłam. Nigdy tak o nim nie myślałam, o tym naszym pierwszym kocie ale właśnie teraz dotarło do mnie, że to przecież był bohater, dzielny mały strażak, bezimienny obrońca pokręconych lokatorów z ulicy Śląskiej w Bydgoszczy no i tej wielkiej miski z mięsem zaprawionym tłustymi muchami.

To smutne, że nigdy za swój czyn nie dostał żadnego orderu lub choćby królewskiego karpia przybitego porządnie gwoździem do drzwi o skrawku zgniłej karkówki z miski nie wspominając. Niech więc ta notka będzie moim podziękowaniem za opisany wyżej wyczyn i dowodem  jego niezwykłego hartu i odwagi.

Choć mam nadzieję, w cichości ducha, że pozostał po nim jeszcze wypalony na podłodze ślad, okrąg, idealnie pasujący, co za zbieg okoliczności, do podstawki babcinego żelazka, o ile oczywiście ktoś, nieświadomy znaczenia tego znaku, nie zcyklinował go bezdusznie, na zawsze wymazując dowód obecności tego walecznego kocura w tamtej bydgoskiej kamienicy w 1985 roku.